அதிகாலை ஐந்து மணி. சுப்பையா தாத்தா வழக்கம் போல் வீட்டுத் திண்ணையில் வந்து அமர்ந்தார். கோலம் போட்ட முற்றம், ஆடும் வேப்பங்காற்று, வயல்வெளியில் பனி விலகும் சூரியன்.

மனைவி கொண்டு வந்து கொடுத்த சூடான தேநீரை கையில் வைத்துக்கொண்டு அவர் புன்னகைத்தார். எதிர் வீட்டு சிறுவன் ஓடி வந்து, "தாத்தா, இன்னிக்கு பள்ளிக்கு போக மாட்டேன், பயமா இருக்கு" என்றான்.

தாத்தா தேநீரை அவனுக்குக் கொடுத்து, "பயம் வருவது தப்பில்லடா. அதை தேநீர் மாதிரி நினைச்சுக்கோ. ரொம்ப சூடா இருக்கும்போது குடிக்க முடியாது. கொஞ்சம் ஆற விட்டா, அதுவே இதமா இருக்கும். உன் பயத்தையும் கொஞ்சம் ஆற விடு" என்றார்.

சிறுவன் சிரித்தான். தேநீர் குடித்ததும் பயம் போனது.

தாத்தா நினைத்தார் - வாழ்க்கையும் இப்படித்தான். காலையில் நாம் எப்படி தொடங்குகிறோமோ, அப்படித்தான் நாள் முழுவதும் இதமாக இருக்கும். அவசரம் வேண்டாம், ஆற அமர ரசிக்க வேண்டும்.

கருத்து: ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு புதிய தேநீர் போல. பதற்றத்தை விட்டு, நிதானமாக ரசித்தால், நாள் முழுவதும் இனிமையாகும்.