ஒரு கிராமத்தில் குரு ஒருவர் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து சீடர்களுக்கு உபதேசம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள் பணக்கார இளைஞன் ஒருவன், “குருவே, என்னிடம் எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் மன அமைதி இல்லை” என்று வந்து நின்றான். குரு சிரித்தபடி ஒரு காலி மண் குடத்தை கொடுத்து, “இதை குளத்தில் நிரப்பி வா, ஆனால் தண்ணீர் சிந்தாமல் வர வேண்டும்” என்றார்.

இளைஞன் குளத்துக்கு ஓடி குடத்தை நிரப்பி, தலையில் வைத்து மெதுவாக நடந்து வந்தான். வழியில் யார் என்ன பேசினாலும், என்ன நடந்தாலும் அவன் கவனம் முழுவதும் குடத்தின் மீதே இருந்தது. தண்ணீர் சிந்தாமல் குருவிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தான். குரு கேட்டார், “வழியில் என்ன பார்த்தாய்?” இளைஞன் சொன்னான், “ஒன்றும் பார்க்கவில்லை குருவே, குடம் மீதே கவனம் இருந்தது.”

குரு சொன்னார், “இதுதான் வாழ்க்கை. உன் மனம் என்னும் குடத்தை அமைதி என்னும் நீரால் நிரப்ப வேண்டும் என்றால், உலக வதந்திகள், பொறாமை, ஆசைகள் மீது கவனம் செலுத்தாமல், உன் உள் நோக்கி கவனம் வை. நீ எதன் மீது கவனம் வைக்கிறாயோ, அதுவே நிரம்பும். காலி குடமாக இருந்தால் சத்தம் அதிகம், நிரம்பிய குடம் அமைதியாக இருக்கும்.” இளைஞன் அன்று ஞானம் பெற்றான்.