பழமையான இந்திய இதிகாசங்களில் ஒன்று மகாபாரதம். இந்த மகாகாவியம் மனித வாழ்க்கையின் பல நுணுக்கமான உண்மைகளை கதைகளின் மூலம் எடுத்துரைக்கிறது. அத்தகைய ஒரு ஆழமான வாழ்க்கைப் பாடத்தை உணர்த்தும் சம்பவம் சல்லியன் சம்பந்தப்பட்டதாகும்.

“அவசியமில்லாமல் பிறர் வீட்டில் சாப்பிடக்கூடாது” என்ற பழமொழி போன்ற வாழ்க்கை நெறி எவ்வாறு உருவானது என்பதை இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

சல்லியன் யார்?

மகாபாரதத்தில் வரும் வீரர்களில் ஒருவர் சல்லியன். இவர் மாத்ரா நாட்டின் மன்னன்.

அவருக்கு நகுலன் மற்றும் சகாதேவன் இருவரும் மருமகன்கள். ஏனெனில் பாண்டவர்களின் தந்தையான பாண்டு மன்னனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர்:

குந்தி

மாத்ரி

குந்திக்கு பிறந்தவர்கள்:

தர்மர்

பீமன்

அர்ஜுனன்

மாத்ரிக்கு பிறந்தவர்கள்:

நகுலன்

சகாதேவன்

மாத்ரியின் சகோதரனாக இருந்ததால் சல்லியன் இவர்களின் தாய் மாமனாக விளங்கினார்.

சல்லியன் மிகுந்த வீரமும் திறமையும் கொண்டவன்.

வில்ல்வித்தையில் வல்லவன்

வாள் சண்டையில் வல்லவன்

தேரோட்டுவதிலும் அசாதாரண திறமை பெற்றவன்

ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய பலவீனம் இருந்தது — பசி.

பசி வந்துவிட்டால் அவனால் எதையும் சிந்திக்க முடியாது. பசியை அடக்குவது அவனுக்குப் பெரிய சவாலாக இருந்தது.

துரியோதனன் செய்த திட்டம்

துரியோதனன் பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் இடையில் போர் நடக்கவிருக்கிறது என்பதை அறிந்திருந்தான்.

சல்லியன் தனது மருமகன்களான பாண்டவர்களுக்கு உதவப் பெரும் படைகளுடன் வருகிறார் என்ற செய்தி அவனுக்குக் கிடைத்தது.

அதை கேட்டதும் துரியோதனன் ஒரு சூழ்ச்சி செய்தான்.

சல்லியன் வரும் பாதையில்:

பெரிய கூடாரங்கள் அமைக்கப்பட்டன

அறுசுவை உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டன

படைகளுக்கும் சல்லியனுக்கும் விருந்து அளிக்கப்பட்டது.

அந்த விருந்து மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது.

பசியால் தவித்திருந்த சல்லியன் அந்த உணவை வயிறு நிறைய உண்டான்.

உணவு முடிந்ததும் சற்றுநேரம் இளைப்பாறியபடி அவன் சிந்தித்தான்:

“இவ்வளவு பெரிய விருந்தை அளித்தவர் யார்?

அவருக்கு நான் என்ன கைமாறு செய்வேன்?”

என்று அறியாமலே உரக்கச் சொன்னான்.

அந்த நேரத்தில் மறைந்து நின்றிருந்த துரியோதனன் முன் வந்து,

“மாமா! சௌக்கியமா?”

என்று கேட்டான்.

அப்போது தான் சல்லியனுக்கு உண்மை புரிந்தது.

“அடடா! இது துரியோதனன் ஏற்பாடு செய்த விருந்தா? தெரியாமல் சாப்பிட்டுவிட்டேனே!” என்று அவன் வருந்தினான்.

ஆனால் துரியோதனன் சிரித்தபடி கூறினான்:

“வரப்போகும் போரில் எனக்கு துணையாக நின்றால் போதும்.

அதுவே எனக்கு நீங்கள் செய்யும் கைமாறு.”

ஒருமுறை விருந்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு மறுப்பது தர்மத்திற்கு எதிராக இருக்கும் என்று நினைத்த சல்லியன் வேறு வழியின்றி கௌரவர்களின் தரப்பில் போரிட ஒப்புக்கொண்டான்.

இது தான் “செஞ்சோற்றுக் கடன்” என்று சொல்லப்படும் நிலை.

கிருஷ்ணன் செய்த இன்னொரு சூழ்ச்சி

போர் தொடங்கியபோது பல நாட்கள் கடுமையாக நடைபெற்றது.

ஒருநாள் போர்க்களத்தில் மீண்டும் சல்லியனுக்கு கடும் பசி ஏற்பட்டது.

அப்போது அருகில் இருந்து நெய் மணம் வீசும் சுவையான உணவின் வாசனை வந்தது.

அவன் அந்த வாசனையைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு சமையல் கூடத்துக்குச் சென்றான்.

அங்கு பலவிதமான உணவுகள் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன.

பசி காரணமாக அவன் மீண்டும் வயிறு நிறைய சாப்பிட்டான்.

பிறகு அவன் எண்ணினான்:

“இவ்வளவு அற்புதமான உணவை செய்தவர் யார்? அவரை பாராட்ட வேண்டும்.”

என்று சமையல் கூடத்திற்குள் சென்றான்.

அங்கே என்ன ஆச்சரியம்!

முண்டாசு கட்டிக் கொண்டு கரண்டியுடன் சமையல் செய்து கொண்டிருந்தவர் வேறு யாருமல்ல —

கிருஷ்ணன்!

சல்லியன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்:

“இவ்வளவு சுவையான உணவை நான் இதுவரை சாப்பிட்டதே இல்லை.

உனக்கு நான் ஏதாவது பரிசு கொடுக்க வேண்டும்.

என்ன வேண்டும் கேள்!”

அப்போது கிருஷ்ணன் சிரித்தபடி கூறினான்:

“நீ தேரை ஓட்டும்போது ஒரு சக்கரம் பள்ளத்தில் இறங்கினாலும், அதை ஒரு நொடியில் மீண்டும் மேலே ஏற்றி தேரை ஓட்டுவாயாம்.

அந்த வித்தையை எனக்கு சொல்லிக் கொடு.”

சல்லியன் எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல் அந்த ரகசியத்தை கிருஷ்ணனுக்கு கற்றுக் கொடுத்தான்.

கர்ணன் – அர்ஜுனன் யுத்தம்

மகாபாரதப் போரின் 17-வது நாள் மிக முக்கியமானது.

அன்று கர்ணன் மற்றும் அர்ஜுனன் நேருக்கு நேர் மோதினர்.

கர்ணனின் தேரை ஓட்டியது சல்லியன்

அர்ஜுனனின் தேரை ஓட்டியது கிருஷ்ணன்

போர் கடுமையாக நடந்தது.

அர்ஜுனனின் அம்புகள் மழைபோல் பொழிந்தன.

அந்த நேரத்தில் கர்ணன் தனது சக்திவாய்ந்த நாகாஸ்திரத்தை அர்ஜுனனின் தலையை நோக்கி செலுத்தினான்.

அப்போது கிருஷ்ணன் சல்லியனிடமிருந்து கற்ற வித்தையை பயன்படுத்தினான்.

ஒரு நொடியில் தேரின் சக்கரத்தை பள்ளத்தில் இறக்கி அர்ஜுனனின் தலையை கீழே குனியச் செய்தான்.

அந்த அம்பு அர்ஜுனனின் தலையைத் தாக்காமல் தப்பித்து விட்டது.

இதனால் அர்ஜுனன் உயிர் பிழைத்தான்.

இந்தக் கதையின் வாழ்க்கைப் பாடம்

இந்த சம்பவம் நமக்கு ஒரு பெரிய உண்மையை உணர்த்துகிறது.

அதாவது:

தேவையில்லாமல் பிறர் வீட்டில் சாப்பிடக்கூடாது

சாப்பிட்டால் அது ஒரு கடனாக மாறிவிடும்

அந்தக் கடன் சில நேரங்களில் நம்மை விரும்பாத பாதைக்கு இழுத்துச் செல்லலாம்.

இதனால் தான் பழங்காலத்தில் ஒரு நல்ல பழக்கம் இருந்தது.

ஒருவர்:

மருமகன் வீட்டிற்கு

உறவினர் வீட்டிற்கு

சென்றாலும் வெறும் கையுடன் செல்ல மாட்டார்கள்.

அரிசி, காய்கறி, பழங்கள் போன்றவற்றை எடுத்துச் சென்று கொடுத்து விட்டு தான் அங்கு உணவு உண்ணுவார்கள்.

“வெறும் கையை வீசிக் கொண்டு போய் சாப்பிடக்கூடாது” என்ற நெறி இந்தப் பழமையான வாழ்க்கை அறிவிலிருந்து வந்தது என்று கூறப்படுகிறது.