ஒரு பெரிய குருவிடம் ஒரு சீடன் கல்வி கற்று வந்தான். அவனுக்குத் தன் மீது ரொம்பவும் பெருமை; தான் எல்லாப் புத்தகங்களையும் கற்றுவிட்டதாகவும், உலகில் தனக்குத் தெரியாத விஷயங்களே இல்லை என்றும் நினைத்து அகந்தையுடன் திரிந்தான்.

​ஒரு அமாவாசை இரவு. சுற்றிலும் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. குரு தன் சீடனிடம், "இந்த இருட்டில் நான் வெளியே சென்றுவிட்டு வருவதற்கு எனக்கு ஒரு விளக்கு வேண்டும். போய் ஒரு விளக்கை எடுத்து வா," என்றார்.

​சீடனும் ஓடிப்போய் ஒரு சிறிய களிமண் விளக்கில் எண்ணெய் ஊற்றி, திரி போட்டு, அதை எரியச் செய்து குருவிடம் கொண்டு வந்து நீட்டினான்.

​குரு அந்த விள்ககை வாங்கிக் கொண்டு சீடனைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்டார்:

"இந்த விளக்கு எரியத் தொடங்குவதற்கு முன்பு எங்கிருந்து வந்தது? இப்போது ஒளிந்திருக்கும் இந்த வெளிச்சம், விளக்கு எரிவதற்கு முன்பு எங்கே இருந்தது?"

​சீடன் திகைத்துப் போனான். சற்று யோசித்துவிட்டு, "தெரியவில்லை குருவே. விளக்கு இல்லாதபோது வெளிச்சம் எப்படி இருந்திருக்க முடியும்?" என்றான்.

​புன்னகைத்த குரு விளக்கைத் தன் கையில் ஏந்தியவாறு சொன்னார்:

"பார் மகனே! இந்த வெளிச்சம் எங்கேயோ தூரத்தில் இருந்து வரவில்லை. இந்த விளக்குக்குள் ஊற்றப்பட்ட எண்ணெய், போடப்பட்ட திரி, அதை எரியச் செய்த தீப்பொறி—இவை அனைத்துமே இந்தச் சின்ன விளக்குக்குள் ஏற்கனவே மறைந்திருந்தன. நாம் ஒரு சிறிய தீயைக் கொண்டுவந்தபோதுதான், அதற்குள் இருந்த வெளிச்சம் வெளியே வெளிப்பட்டது.

​மனிதனின் ஆன்மாவும் அப்படித்தான். ஞானம், அன்பு, அமைதி எல்லாமே மனிதனுக்குள்தான் ஏற்கனவே இருக்கின்றன. உலகப் படிப்புகளும் அனுபவங்களும் அந்தத் தீப்பொறியைப் போல, அவனுக்குள் உறங்கிக் கிடக்கும் பேராற்றலை வெளிக்கொணர்கின்றனவே தவிர, வெளியிலிருந்து எதையும் புகட்டுவதில்லை."

​வெளிச்சம் என்பது விளக்குக்கு வெளியேயிருந்து வருவதில்லை; அது விளக்குக்குள் இருக்கும் எண்ணெயும் திரியும் சேரும்போது இயல்பாக உருவாவது.

​அதுபோலவே, மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் நமக்குள் தான் இருக்கின்றன. அதை வெளியே தேடுவதை விட, நமக்குள்ளேயே தேட வேண்டும்.

நம்மிடம் உள்ள திறமைகளும் நல்ல குணங்களும் எப்போதோ மறைந்திருக்கும் ஆற்றல்கள்தான். சரியான சூழலும் முயற்சியும் அமையும்போது, அந்த அகவிளக்கு போல பிரகாசமாக எரியத் தொடங்கும்.