சென்னையின் ஒரு பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறிய பேக்கரி. அந்த கடையின் சுவரில் கடந்த 12 ஆண்டுகளாக ஒரு பாட்டியின் பெயர் கரும்பலகையில் எழுதப்பட்டிருக்கும். அங்கே தினமும் மாலை 4 மணிக்கு ஒரு முதியவர் வந்து, அந்தப் பலகையில் உள்ள கணக்கைப் பார்த்துவிட்டு, தன் பாக்கெட்டிலிருந்து காசு கொடுத்து அதைத் தீர்த்துவிட்டுப் போவார். யாருக்கும் புரியாது... அது என்ன கணக்கு என்று!

அந்த கடையின் உரிமையாளர் ராமசாமியிடம் ஒருமுறை ஒரு இளைஞன் கேட்டான், "ஐயா, தினமும் வந்து இந்த பாட்டி எதையோ வாங்கிட்டுப் போறாங்களே, யாரு அந்தப் பாட்டி?"

ராமசாமியின் கண்கள் கலங்கின. அவர் சொன்ன உண்மை அந்த இடத்தையே நிசப்தமாக்கியது.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்த முதியவர் சுந்தரம் ஒரு மத்திய அரசு அதிகாரியாக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். அவரது ஒரே மகன் வெளிநாட்டில் நல்ல வேலையில் இருந்தான். இவரும் மனைவியும் அந்த ஊரில் தனியாக வசித்து வந்தனர். திடீரென்று சுந்தரத்திற்கு ஒரு தீவிர இதய நோய் ஏற்பட்டது.

அவரிடம் மருத்துவச் செலவிற்காக லட்சக்கணக்கில் பணம் தேவைப்பட்டது. மகனிடம் கேட்டால், "எனக்கு இங்க வேலை பளு அதிகமாக இருக்கு, என்னால இப்போ வர முடியாது. நீங்களே பார்த்துக்கோங்க" என்று சொல்லிவிட்டான்.

பென்ஷன் பணமும் மருத்துவமனை செலவுக்கும் மருந்திற்கும் கூடப் பற்றவில்லை.

கையில் ஒரு காசு கூட இல்லாமல், சுந்தரம் உயிரை கையில் பிடித்துக்கொண்டு அந்தப் பேக்கரிக்கு வந்தார். அவரிடம் அப்போது 50 ரூபாய் கூட இல்லை. அவருக்கு அன்று மூச்சுத் திணறல் அதிகமாகி மயங்கி விழும் நிலை. அந்தப் பேக்கரியை நடத்தும் ஏழைப் பாட்டி லெட்சுமி, அதைப் பார்த்துவிட்டு உடனே அவருக்குத் தன் மகனுக்கு வாங்க வேண்டிய மருந்திற்காக சேர்த்து வைத்திருந்த 500 ரூபாயைக் கொடுத்து, "முதலில் மருத்துவமனைக்குப் போய் மருந்து வாங்கு தம்பி, பணம் பத்தி அப்புறம் யோசிக்கலாம்" என்று சொல்லி அனுப்பினாள்.

அன்று அந்தப் பாட்டி கொடுத்த அந்த 500 ரூபாயும், சரியான நேரத்தில் கிடைத்த உதவியும்தான் சுந்தரத்தின் உயிரைக் காப்பாற்றியது.

ஆனால், அன்று இரவே அந்தப் பாட்டியின் ஒரே மகனும் ஒரு விபத்தில் இறந்துவிட்டான். அந்த துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல் பாட்டியும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்டார். யாரிடமும் பேச மாட்டார். பேக்கரி உரிமையாளர் பாட்டி அவருக்கு கடன் கொடுத்ததை மறந்துவிட்டார்.

ஆனால், சுந்தரம் அதை மறக்கவில்லை. தன் உயிரைக் காப்பாற்றிய அந்த 500 ரூபாய் கடனைத் தீர்க்க அவர் மருத்துவமனையில் இருந்து வந்தபோது, பாட்டியின் நிலை மாறிவிட்டது. அன்று முதல், தினமும் அந்தப் பேக்கரிக்கு வந்து, பாட்டி சாப்பிடும் தின்பண்டங்கள் மற்றும் தேநீருக்கான தொகையைத் தன் கணக்காக எழுதி வைத்துவிட்டு, அதைத் தவறாமல் கட்டி வருகிறார்.

யாராவது கேட்டால் சுந்தரம் சொல்வார்: "என் சொந்த மகனே என்னை மரணத்தின் விளிம்பில் விட்டுவிட்டுப் போனான். ஆனால், எந்த உறவுமே இல்லாத இந்தப் பாட்டி எனக்கு மறுவாழ்வு கொடுத்தாள். இந்த கணக்கு வெறும் பணத்தாலானது அல்ல; என் உயிர் வாழுவதற்கான தர்மக் கணக்கு!"