ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வேலு, குமார் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இரண்டு பேரும் ஒன்றாகவே பள்ளிக்குப் போவார்கள். ஒன்றாகவே சாப்பிடுவார்கள். ஒன்றாகவே விளையாடுவார்கள்.

வேலு கொஞ்சம் பணக்கார வீட்டுப் பையன். குமார் ஏழை வீட்டுப் பையன். ஆனால் அவர்களுக்குள் இந்த வித்தியாசம் எப்போதும் தெரிந்ததே இல்லை.

ஒரு நாள் பள்ளியில் ஓட்டப் பந்தயம் நடந்தது. வேலு முதலாவதாக ஓடி வந்தான். குமார் வழியில் கீழே விழுந்து, காலில் அடிபட்டு, கடைசியாக வந்தான்.

எல்லோரும் வேலுவைக் கைதட்டிப் பாராட்டினார்கள். ஆனால் வேலு சிரிக்கவில்லை. அவன் நேராகக் குமாரிடம் ஓடிப் போனான்.

"டேய், வலிக்குதாடா? எழுந்திருடா, நான் உன்னை வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்" என்று குமாரைத் தூக்கி விட்டான்.

அன்று மாலை, குமார் வீட்டில் சாப்பாடு இல்லை. அவன் அம்மா வேலைக்குப் போயிருந்தாள். வேலு இதைத் தெரிந்து கொண்டான். தன் அம்மாவிடம் சொல்லாமல், தன் சாப்பாட்டுப் பையை எடுத்து வந்து குமாரிடம் கொடுத்தான்.

"டேய், நான் சாப்பிட்டுட்டேன். இது உனக்குத் தான்டா" என்று பொய் சொன்னான். உண்மையில் அவன் அன்று பசியோடு தான் இருந்தான்.

சில வருடங்கள் கழித்து, வேலுவின் அப்பாவின் வேலை போய்விட்டது. வேலு குடும்பம் கஷ்டப்பட்டது. வேலு பள்ளிக்கு வர முடியாமல் நின்று விட்டான்.

அப்போது குமார் தான் முதல் ஆளாக வந்தான். தன் சேமிப்புப் பணத்தை எடுத்து வந்து, "டேய், நீ படிப்பை நிறுத்தக் கூடாதுடா. இதை வைச்சுக்கோ. நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து தான் படிக்கணும்" என்றான்.

வேலு கண் கலங்கினான். "நான் அன்னைக்கு உனக்குச் சாப்பாடு கொடுத்ததை நீ இன்னும் மறக்கலையாடா?" என்று கேட்டான்.

குமார் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "நல்ல நண்பன்னா கணக்குப் பார்க்க மாட்டான்டா. கஷ்டத்தில் கூட நிற்பான்."

நல்ல நண்பன் என்பவன் சந்தோஷத்தில் கூட இருப்பவன் அல்லடா.

கஷ்டத்தில் கூட விட்டுப் போகாமல் கூட நிற்பவன் தான் நல்ல நண்பன்.

பணமும், பதவியும் மாறிப் போகும். ஆனால் ஒரு உண்மையான நண்பன் என்றும் மாற மாட்டான்.