ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கண்ணனும் முருகனும் சிறுவயது முதல் உற்ற நண்பர்களாக இருந்தனர். இருவரும் ஒன்றாகவே படித்தனர், ஒன்றாகவே கனவு கண்டனர். அரசு வேலைக்கான தேர்வு வந்தபோது இருவரும் இரவு பகலாக உழைத்தனர். தேர்வு முடிவு வந்த நாளில் கண்ணன் வெற்றி பெற்றிருந்தான், முருகன் சில மதிப்பெண்களில் தவறவிட்டிருந்தான்.

அந்த நேரத்தில் முருகன் மனதில் சிறிது வருத்தம் இருந்தாலும், பொறாமை கொஞ்சமும் இல்லை. அவன் ஓடிச் சென்று கண்ணனை கட்டி அணைத்து, கண்கள் கலங்க மனதார வாழ்த்தினான். உன் வெற்றி என் வெற்றி போலவே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது என்று சொன்னான். அவனது வார்த்தைகளில் உண்மையான அன்பு இருந்தது. அதைக் கண்ட கண்ணனும் கண் கலங்கினான். அன்று மாலை ஊர் முழுவதும் கண்ணனை வாழ்த்தியது, ஆனால் அனைவருக்கும் முன்பாக முருகனின் வாழ்த்து தான் கண்ணனின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தது.

சில ஆண்டுகள் கழித்து முருகனும் வெற்றி பெற்றபோது, முதலில் ஓடி வந்து வாழ்த்தியவன் கண்ணன் தான். அவர்கள் நட்பு வாழ்த்தால் மேலும் வலுவானது.

கருத்து: வாயால் சொல்லும் வாழ்த்து காற்றில் கரைந்து விடும். மனதார சொல்லும் வாழ்த்து தான் ஒருவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் நிற்கும். பிறர் வெற்றியை மனதார வாழ்த்துபவருக்கு தான் வெற்றி தேடி வரும்.