ஒரு சிறிய நகரத்தில் மீனா என்ற பெண் வேலைக்குச் சென்று வந்தாள். அவள் வீட்டில் வசதி குறைவுதான். ஆனால் மனம் நிறைய அன்பு இருந்தது. ஒரு நாள் மதியம், வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு நடந்து வரும்போது, தன் கையில் இருந்த சாப்பாட்டுப் பொட்டலத்தைப் பிரித்துச் சாப்பிட உட்கார்ந்தாள். அப்போது எதிரே இருந்த மரத்தடியில் ஒரு சிறுவன், வெறும் வயிற்றோடு, ஏக்கத்தோடு அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

மீனாவுக்கு அந்தப் பார்வை மனதை உருக்கியது. அவள் உடனே எழுந்து சென்று, “தம்பி, சாப்பிட்டாயா?” என்று கேட்டாள். சிறுவன் தலையைக் குனிந்தபடி, “நேற்றிலிருந்து ஒன்றும் சாப்பிடவில்லை அக்கா” என்றான். அதைக் கேட்டதும் மீனாவின் கண்கள் கலங்கின. அவள் தன் சாப்பாட்டில் பாதியை அவனுக்குக் கொடுக்கவில்லை. முழு சாப்பாட்டையும் அவன் கையில் கொடுத்து, அவன் சாப்பிடுவதை அமைதியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

சிறுவன் சாப்பிட்டு முடித்ததும், “அக்கா, நீங்கள் சாப்பிடவில்லையே” என்று கேட்டான். மீனா சிரித்தபடி சொன்னாள், “நீ சாப்பிட்டதைப் பார்த்ததுமே என் பசி போய்விட்டது தம்பி.” அன்று அவள் வெறும் வயிற்றோடு வீட்டுக்குச் சென்றாள். ஆனால் அவள் மனம் நிறைந்திருந்தது.

அடுத்தவர் பசியை உணர்வது என்பது, அவருக்குச் சாப்பாடு கொடுப்பது மட்டும் இல்லை. நாம் சாப்பிடும்போது, பசியோடு இருப்பவரை நினைத்துப் பார்ப்பது. நம்மிடம் இருப்பதைப் பகிர்ந்து கொடுப்பது. ஒருவர் பசியைப் போக்குவது, ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்கு சமம்.