ஒரு கிராமத்தில் குப்புசாமின்னு ஒருத்தர். அவருக்கு ரெண்டு பயம். ஒன்னு மேடை ஏறி பேசுறது, இன்னொன்னு அவரோட சேவல் கொக்கரக்கோ.

ஊர் திருவிழாவுல "தன்னம்பிக்கை பேச்சுப் போட்டி" வச்சாங்க. தலைவர் பேரை கூப்பிட்டார், "அடுத்து குப்புசாமி!"

குப்புசாமிக்கு கை கால் உதறுது. வீட்டுக்கு ஓடி போகலாம்னு பார்த்தா, அவர் சேவல் அவரை பார்த்து "நீயெல்லாம் ஒரு ஆம்பளையா?" மாதிரி முறைச்சுது.

கோபத்துல சேவலை தூக்கிகிட்டே மேடைக்கு வந்துட்டார்.

மைக்கை பிடிச்சு, "வணக்கம்... நா... நா..." ன்னு திக்கினார். ஊரே சிரிப்பு.

அப்போ அவர் கையில இருந்த சேவல் திடீர்னு "கொக்கரக்கோஓஓ!" ன்னு கத்துச்சு. சத்துல குப்புசாமி பயந்து மைக்கை விட்டுட்டார். மைக் கீழே விழுந்து "டொய்ங்"னு சத்தம்.

ஊரே விழுந்து விழுந்து சிரிச்சாங்க. குப்புசாமிக்கு வெக்கத்துக்கு பதிலா கோபம் வந்துச்சு.

"ஏண்டா சிரிக்கிறீங்க? நான் பயந்தேன்னா... என்ன... என் சேவல் கூட பயப்படுதா? அது என்னை விட தைரியமா கத்துது பாருங்க! இன்னைக்கு நான் பயந்தா, நாளைக்கு என் பேரனும் பயப்படுவான். அதனால இன்னைக்கு நான் பேசுவேன்!"ன்னு கத்தினார்.

அவர் பயத்தை அப்படியே ஜோக்கா சொல்ல ஆரம்பிச்சார். "நான் சின்ன வயசுல பள்ளிக்கூடத்துல ஒரு வரி பேச சொன்னா, ரெண்டு நாள் ஜுரம் வரும்!"

ஊரே சிரிச்சு, கைதட்டுச்சு. கடைசியில முதல் பரிசு குப்புசாமிக்கு தான்.

நீதி: தன்னம்பிக்கைன்னா பயம் இல்லாம இருக்கறது இல்ல நண்பா, பயத்தோடயே மேடை ஏறுறது தான். உன் கையில இருக்குற 'சேவல்' எதுவா இருந்தாலும் தூக்கிட்டு வந்துரு!