நன்னிலம் பக்கத்தில் ஒரு கிராமத்தில் ராமசாமி என்பவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஒரு சோம்பேறி கழுதை இருந்தது. ஒருநாள் பஞ்சாயத்து ஆபீஸ் முன்னாடி தேர்தல் நடக்குது, கழுதை நடு ரோட்டில் படுத்து தூங்கிடுச்சு. ஊர் மக்கள் எல்லாம் "ஏய் ராமசாமி, உன் கழுதையை நகர்த்து, வண்டி போகணும்"னு கத்தினாங்க.ராமசாமி யோசிச்சான். "இந்த ஊர் மக்கள் எப்பவும் என்னை குறை சொல்றாங்க. கழுதையை நடக்க வச்சா 'அடிக்கிறான்'னு சொல்வாங்க, இழுத்தா 'துன்புறுத்துறான்'னு சொல்வாங்க. இன்னைக்கு நானே அதை தூக்கிட்டு போறேன், அப்ப யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியாது"னு நினைச்சான்.

உடனே 80 கிலோ கழுதையை தோளில் தூக்கிக்கிட்டு, "பாருங்கப்பா, நான் என் கழுதையை எவ்வளவு மரியாதையா நடத்துறேன்!"னு ஊரை சுற்றி வர ஆரம்பிச்சான். டீக்கடை, பஞ்சாயத்து ஆபீஸ், கோவில் வாசல் எல்லா இடத்திலும் மக்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சாங்க. சின்ன பையன் ஒருத்தன் "அண்ணே, கழுதை உன்னை தூக்கணும், நீ ஏன் அதை தூக்குற?"னு கேட்டான்.

ராமசாமிக்கு மூச்சு வாங்குது, வியர்வை கொட்டுது. கழுதையோ அவன் தோளில் ஜாலியா காலை ஆட்டிக்கிட்டு இருக்கு. கடைசியில் கீழே போட்டுட்டு, "அடேய், ஊர் மக்களை திருப்தி படுத்த நான் என்னதான் பண்ணனும்?"னு கத்தினான்.அப்போ டீக்கடை பாட்டி சொன்னாங்க, "டேய் ராமசாமி, கழுதை வேலை கழுதை செய்யணும், மனுஷன் வேலை மனுஷன் செய்யணும். ஊர் என்ன சொல்லும்னு யோசிச்சு நீ உன் புத்தியை கழுதை மாதிரி ஆக்கிடாதே. சரியானதை செய், சிரிக்கிறவங்க சிரிச்சிட்டு போகட்டும்."

ராமசாமிக்கு புரிஞ்சுது. கழுதையை கீழே இறக்கி, அதை நடக்க வச்சு, தானும் நடந்து போனான். இனிமே யார் என்ன சொன்னாலும் கவலைப்பட மாட்டேன்னு முடிவு பண்ணினான்.

கருத்து: ஊர் வாயை மூட முடியாது. எல்லோரையும் திருப்தி படுத்த நினைச்சா நீ தான் கழுதையாகி விடுவாய். உன் புத்திக்கு சரி என்று படுவதை செய்.