ஒரு கிராமத்தில் முருகன் என்பவர் இருந்தார். 50 வயதை கடந்தும் "என்னால் இனி எதுவும் முடியாது" என்று நினைத்து கவலையில் இருந்தார்.

ஒரு நாள் விடியற்காலை 5 மணிக்கு அவர் தூக்கம் வராமல் வயல் பக்கம் போனார். சூரியன் மெல்ல எழுவதையும், பறவைகள் புது நாளை வரவேற்பதையும், பனித்துளிகள் வயலில் மின்னுவதையும் பார்த்தார்.

அப்போது அவருக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது - சூரியன் தினமும் தவறாமல் உதிக்கிறது, யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல் தன் வேலையை செய்கிறது. நாமும் அப்படித்தான்.

அன்றிலிருந்து தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து, 10 நிமிடம் அமைதியாக உட்கார்ந்து "இன்று என்னால் முடியும்" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்.

ஒரு மாதத்தில் அவர் உடல் சுறுசுறுப்பானது, மனம் தெளிவானது. அவரே ஒரு சிறு கடை ஆரம்பித்து இன்று வெற்றியாக இருக்கிறார்.

நீதி: விடியலை பார்க்கும் கண்களுக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் வெளிச்சம்தான். நம்பிக்கை நம் உள்ளே இருந்தே உதிக்க வேண்டும், சூரியனைப் போல.