அந்த ஊரில் குமார் என்ற பெயருடைய ஒருவர் இருந்தார். வாழ்க்கையில் நிறைய ஏற்ற இறக்கங்களைப் பார்த்தவர். ஒருநாள் காலையில் எழுந்தபோது மனசு முழுக்க பாரமாக இருந்தது. “இன்னைக்கும் அதே கவலை தானா?” என்று நினைத்துக் கொண்டே வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார்.

அப்போது தான் அந்த அதிசயம் நடந்தது. கீழ்வானம் சிவக்க, சூரியன் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தான். பறவைகள் புது உற்சாகத்தோடு பறந்தன. காற்றில் புது மணம். அந்தக் காலை குமாரிடம் ஒரே ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னது, “நேற்று முடிஞ்சு போச்சு, இன்னைக்கு புதுசு.”

அந்த ஒரு நொடியில் அவருக்குள் ஒரு புத்துணர்ச்சி பிறந்தது. கையில் சூடான டீயோடு அவர் நினைத்தார், “என்னால முடியும். இன்னைக்கு என்னோட நாள்.” அன்றிலிருந்து ஒவ்வொரு காலையும் அவர் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொள்ளும் மந்திரம் இதுதான்: “நேற்றைய கவலை நேற்றோடு போகட்டும், இன்று எனக்கான புதிய தொடக்கம்.”