இந்த உலகம் கட்டிடங்களால் ஆனதல்ல, மனிதர்களால் ஆனது. மனிதர்கள் ஒன்று சேர்ந்து வாழும் போது தான் அது சமூகமாகிறது. அந்த சமூகம் அழகாக வாழ மூன்று விஷயங்கள் அவசியம் - அடுத்தவரை மதிப்பது, அவர்களின் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்வது, அவர்களின் பசியை அறிவது.

மதித்தல் என்பது மனிதத்தின் அடிப்படை. நாம் எல்லோரும் வேறுபட்டவர்கள். வயது, வேலை, பணம், படிப்பு எல்லாம் வேறு. ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் தன்மானம் உண்டு. சிறு குழந்தை முதல் முதியவர் வரை, தெருவை கூட்டுபவர் முதல் அலுவலகம் செல்பவர் வரை ஒருவரை ஒருவர் "நீயும் என்னை போல் ஒரு மனிதன்" என்று மதிக்கும் போது தான் சமத்துவம் பிறக்கிறது. மதித்தல் என்பது வணக்கம் சொல்வது மட்டுமல்ல, அடுத்தவர் பேசும் போது குறுக்கே பேசாமல் கேட்பது, அவரது உழைப்பை சிறிதென நினைக்காமல் இருப்பது.

உணர்வுகளை புரிந்துகொள்வது தான் உறவின் உயிர். ஒருவரின் சிரிப்புக்கு பின்னால் வலி இருக்கலாம், மௌனத்திற்கு பின்னால் ஆயிரம் கதை இருக்கலாம். அடுத்தவர் இடத்தில் நின்று யோசிப்பதை தான் பரிவு என்கிறோம். "இந்த இடத்தில் நான் இருந்தால் எப்படி உணர்வேன்?" என்று ஒரு நொடி யோசித்தால், நம் வார்த்தைகள் கூர்மையாகாது, செயல்கள் கடுமையாகாது. ஒரு முதியவரின் தனிமையை, ஒரு தாயின் கவலையை, ஒரு குழந்தையின் பயத்தை புரிந்து கொண்டால், உலகில் பாதி சண்டைகள் இல்லாமல் போகும்.

பசியை அறிவது தான் மிகப்பெரிய தர்மம். இங்கு பசி என்பது வயிற்று பசி மட்டுமல்ல. வயிற்று பசி, அன்புக்கான பசி, அங்கீகாரத்திற்கான பசி, ஆறுதலுக்கான பசி. பசித்தவனுக்கு உணவு கொடுப்பது போல் புண்ணியம் எதுவும் இல்லை என்கிறார் திருவள்ளுவர். நம் தட்டில் இருக்கும் ஒரு பிடி சோற்றை பகிரும் போது, நாம் உணவை மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையை பகிர்கிறோம். "நான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்வதே பசித்தவனுக்கு முதல் மருந்து.

ஆக, மதித்தல், புரிதல், பகிர்தல் இந்த மூன்றும் இருக்கும் இடத்தில் தான் மனிதம் வாழ்கிறது. அங்கு தான் வீடு கோயிலாகிறது, தெரு உறவாகிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் இதை கடைபிடித்தால், இந்த சமூகம் இன்னும் அழகாகும்.