ஒரு கிராமத்தில் கண்ணனும் முருகனும் சிறு வயது முதல் நண்பர்கள். ஒரு நாள் வயலில் வேலை செய்யும் போது கண்ணன் கால் வழுக்கி விழுந்து காயம் அடைந்தான். நடக்க முடியாமல் தவித்தான். அந்த நேரத்தில் அங்கிருந்த பலர் பார்த்துவிட்டு கடந்து சென்றனர்.

ஆனால் முருகன் மட்டும் ஓடி வந்து, தன் தோளில் கை போட்டு தாங்கி, மெதுவாக வரப்பு வழியே அழைத்து சென்றான். முழு வயலையும் கடக்க வேண்டும், சூரியன் மறைய போகிறது, கால் வலிக்கிறது என கண்ணன் புலம்பிய போது, முருகன் சொன்னான், நீ நடக்க வேண்டாம், நாம் சேர்ந்து நடக்கிறோம் என்று.

அன்று தான் கண்ணனுக்கு புரிந்தது, நட்பு என்பது மகிழ்ச்சியில் கைதட்டுவது அல்ல, துன்பத்தில் தோள் கொடுப்பது. உண்மையான நண்பன் இருந்தால் எந்த வயல் வரப்பும், எந்த வாழ்க்கை பாதையும் கடினமல்ல.