ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் அப்பா வயலில் வேலை செய்யும் கூலித் தொழிலாளி, அம்மா வீட்டில் இட்லி விற்று குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுபவர். கண்ணனுக்குப் படிப்பில் ஆசை அதிகம். ஆனால் குடும்பக் கஷ்டம் காரணமாகப் பகலில் பட்டறையில் வேலை, இரவில் படிப்பு என்று வாழ்ந்தான். ஊரில் பலர் அவனைப் பார்த்து, "உன்னால் முடியாது, கூலி வேலைக்கே போ" என்று கேலி செய்தார்கள். ஆனால் கண்ணன் தன்னம்பிக்கையை மட்டும் விடவே இல்லை. "என் உழைப்பே என் அடையாளம்" என்பதுதான் அவன் மனதில் எப்போதும் ஒலித்த வார்த்தை.

அதே ஊரில் மீனா என்ற பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் பள்ளி ஆசிரியையாக வேண்டும் என்று கனவு கண்டவள். கண்ணனின் உழைப்பையும், அவன் பெற்றோரிடம் காட்டும் மரியாதையையும் பார்த்து மீனா அவனை நேசிக்கத் தொடங்கினாள். கண்ணனும் அவளை நேசித்தான். ஆனால் இருவரும் ஒரு முடிவு எடுத்தார்கள். "காதல் என்றால் ஓடிப்போவது இல்லை. பெற்றோரை மதித்து, அவர்கள் ஆசியுடன் வாழ்வதுதான் உண்மையான காதல்" என்று உறுதியாக இருந்தார்கள். அதனால் கண்ணன் இன்னும் கடுமையாக உழைத்தான். படிப்பில் முதலிடம் பெற்று, சொந்தமாக ஒரு சிறிய பட்டறையைத் தொடங்கினான். மீனாவும் ஆசிரியர் தேர்வில் வெற்றி பெற்றாள்.

ஒரு நாள் கண்ணன், மீனாவின் வீட்டிற்குச் சென்று இரு வீட்டுப் பெற்றோரிடமும் மரியாதையோடு தன் காதலைச் சொன்னான். "நான் இன்று இந்த நிலைக்கு வந்தது என் அப்பா அம்மாவின் உழைப்பால்தான். அவர்களை விட்டு நான் எங்கும் போக மாட்டேன். மீனாவை என் குடும்பத்தின் மகளாகத்தான் அழைத்துப் போவேன்" என்று சொன்னான். பெற்றோர்கள் கண்ணீருடன் இருவரையும் ஆசீர்வதித்தார்கள். அன்று மாலை கோவில் வாசலில் நடந்த திருமணத்தில் ஊரே கலந்து கொண்டது. கண்ணன் மீனாவிடம் சொன்னான், "உழைப்பு இருந்தால் தன்னம்பிக்கை வரும், பெற்றோர் ஆசி இருந்தால் காதல் ஜெயிக்கும்."

கதையின் கருத்து: தன்னம்பிக்கை விடாதே, உழைப்பை நம்பு, பெற்றோரை மதி. அப்போது காதலும் வாழ்க்கையும் அழகாகும்.