ஒரு அழகான கிராமத்தில், ஆன்டன் என்ற முதியவர் வசித்து வந்தார். அவரிடம் ஒரு பெரிய தோட்டம் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில் பல வகையான மலர்களும் மரங்களும் செழித்து வளர்ந்திருந்தன.

காலை நேரம் கதிரவன் உதிக்கும் வேளையில், ஆன்டன் தன் தோட்டத்தில் உள்ள பூக்களுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் காலையில், அவர் ஒரு சிறிய செடியின் அருகில் சென்றபோது, அதில் ஒரு மொட்டு இன்னும் மலராமல் வாடித் தொங்குவதைக் கண்டார்.

ஆன்டன் மெல்ல அந்தச் செடியிடம் சென்று, "என் குட்டியே, ஏன் இன்னும் மலரவில்லை? மற்ற பூக்களெல்லாம் சூரியனின் ஒளியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்துவிட்டனவே!" என்றார்.

அதற்கு அந்தச் சின்ன மொட்டு சோகமாக, "ஐயா, சூரியனின் ஒளி மிகவும் பிரகாசமாக இருக்கிறது. என் இதழ்கள் மிகவும் மென்மையானவை. அந்தப் பெரு வெளிச்சத்தை என்னால் தாங்க முடியுமோ என்னவோ என்ற பயமாக இருக்கிறது. அதனால் நான் திறக்காமல் மூடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்" என்றது.

ஆன்டன் புன்னகையுடன் தன் கைகளால் அந்தச் செடியை மென்மையாகத் தடவிக்கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னார்: "என் அன்பே, பயம் நம்மை எப்போதும் உள்ளேயே முடக்கிவிடும். சூரியனின் ஒளி உன்னை எரிப்பதற்காக வரவில்லை; உன்னை அழகுபடுத்தவும், உன்னுடைய உண்மையான நிறத்தை உலகிற்குக் காட்டவுமே வருகிறது. உன் மீது நீ நம்பிக்கை வைத்து ஒருமுறை உன்னைத் திறந்து பார், பிரகாசம் உனக்கு அழகைத் தரும்."

சிறிய மொட்டு சிறிது நேரம் யோசித்தது. பிறகு, மெல்லத் தனது இதழ்களை ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கியது. காலைக் கதிரவனின் கதகதப்பான பொன்னிற ஒளியும், மெல்லிய காற்றும் அதன் மீது பட்டதும், அந்த மொட்டு வியக்கத்தக்க வகையில் ஒரு அழகிய மலராக மலர்ந்து மணம் பரப்பத் தொடங்கியது. அதைக் கண்ட அந்த முதியவரின் முகத்தில் மகிழ்ச்சிப் புன்னகை மலர்ந்தது.

கதையின் கருத்து: நமது வாழ்க்கையிலும் பல புதிய வாய்ப்புகளும் நாள்களும் சூரிய ஒளியைப் போல நம்மைத் தேடி வரும். பழைய பயங்களையும் தயக்கங்களையும் கடந்து, நம் திறமைகளை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினால், ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு ஒரு பொன்னான மலர்ச்சி காத்திருக்கும்.